E-mail van (opa) martin,

Met een attachment …

klik hier voor het andere e-mailbericht…

Mama, papa, Jip, bijna iedereen in Huize Verhoef is in oktober jarig behalve…Roos. Niet getreurd, de hoeveelheid compenserende cadeaus en uitstapjes was deze maand ernstig hoog, dus deze dame van bijna 4 heeft niets te klagen. Het begon allemaal met het bijwonen van de première van de nieuwste Kabouter Plop film in Pathé Arena. Op uitnodiging van (tante) Gaby en vriendin Elles waren Roos en nichtje Sanne welkom om het feestje bij te wonen. Er moest echter wel acte de présence worden gegeven in kabouterstijl en dus toverde Zamira twee plopmutsen uit de hoge hoed!

Uiteraard was er daarna de verjaardag van Jip, waarvan het verslag hier te lezen is. Toch wil ik jullie deze foto niet onthouden. Roos en Sabine die rustig, aandachtig en stil zijn. Zo zie je het niet vaak.

Ander hoogtepunt was de aanschaf van een echte Roos jas, je moet toch wat om de winter door te komen…

En als er samen met mama dan ook tompoucen worden gemaakt kan het feest helemaal niet op. Roos als keukenprinses. Drie keer raden wie de lepels met beslag af mag likken.

Met Zamira onderneemt Roos de creatieve dingen, bij mij komt ze voor nutteloos tijdverdrijf, zoals het bouwen van een domino-baan en het maken van talloze thumbs-up foto’s.

Op de verjaardag van Zamira werd een nieuwe autostoel aangeschaft voor Roos en een speelgoedkist om alle cadeaus in op te bergen. Op naar een rustige novembermaand (?) alvorens het Sinterklaas en kerstfeest losbarst. We denken er overigens over om de uitspraken van Roos te bundelen. De volgende wordt dan zeker opgenomen:

Ralf: “Roos, doe eens een beetje rustig…”

Roos: ” Papa, weet je waarom ik zo druk ben?”

Ralf: “Nou”

Roos: “Nou, dat komt gewoon omdat ik zo enthousiast ben…”

Roos is drie….

Roos: “papa, wat is er eigenlijk met dat mugje van laatst gebeurd?

Ralf: “Welk mugje?”

Roos: “die we in de prullenbak hadden gegooid”

Ralf: “Oh, die is toch dood, die is met de vuilnisman meegegaan”

Roos, gezicht betrekt:”Oh, en wat is daar dan mee gebeurd?”

Ralf, de waarheid niet schuwend en zich te laat realiserend dat dit wellicht niet de goede uitleg is:”oh die wordt op een hele grote hoop gegooid en dan wordt ie met al het vuilnis verbrand”

Roos kijkt nu nog treuriger en vertelt zelf over de vliegen die ze met haar eigen vliegenmepper de dood heeft ingejaagd en barst vervolgens in huilen uit: “maar ik vind dat zo zielig van die kleine beestjes papa”

Ralf:”ja maar dit zijn hele vervelende beestjes hoor, die niet luisteren als je ze vraagt een eindje verderop te gaan vliegen, dus dan mag je dat soms doen”

Roos:”oh…” “ja, maar lieveheerstbeestjes niet he, want die prikken en steken niet, maar die kunnen wel vliegen, maar die hoeven niet dood he?”

Ralf: “Nee lieverd, die zijn lief”

En alles was weer goed.